Pod koniec lat 70. wszystko wydawało się jasne, przynajmniej jeśli chodzi o psychologię. Człowiek był uważany za istotę racjonalną, królowała tzw. metafora komputerowa opisu ludzkiego umysłu, w ramach której uważano nasz mózg za sekwencyjnie przetwarzający informacje komputer, do którego zarówno software’u, jak i hardware’u już za kilka lat będziemy mieli dostęp. A w związku z tym, że wszystko wskazywało na możliwość szerokiego wglądu introspekcyjnego w zachowania – można było pytać o wszystko właściwie wprost, królowały więc takie oto pytania: „Jak się czujesz? Czy widzisz ten bodziec? Czy lubisz go? Czy lubisz go bardziej niż inny bodziec?”