To była czarna dziura. Zaschło mi w gardle, nie mogłam wydobyć z siebie słowa, nie wiedziałam, gdzie podziać oczy, co zrobić z rękami – wydawało mi się, że mam ich o dużo za dużo. Nowy, idealnie skrojony kostium, nagle zrobił się za ciasny. A przede mną kilkunastu kolegów i koleżanek (!) i mój szef. Wszyscy czekają na moje wystąpienie... Nie wiedziałam, o czym mówię. Nie wiedziałam, czy ktoś mnie słucha. Tak naprawdę, w ogóle nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Ale wiedziałam jedno – muszę coś z tym zrobić. Muszę przestać się bać konfrontacji z innymi ludźmi.